2 ÅR!!! (Og åtte dagar...)

Bursdagsfeiring i Eksil er ikkje berre, berre - men med kreativ mor og kjøpesterk (ha!) far så vart det ein gilde dag for både store og små. Dagen starta med bytur og barneteater:

Tema for forestillinga var sommarfuglar. Etter ca. ein halvtime med musikk, dans og bruk av "levande" insektprops fekk publikum lov til å kome opp på scena og leike med utstyret. Sjølv om Iben ser alvorleg ut på bilde så kosa ho seg og sat konsentrert og i ro gjennom heile forestillinga. Ved heimkomst var det tid for presang:

Det siste bilde seier alt: kjøkken = suksess! Men sjølv om iveren etter å lage fiktiv mat var stor, mangla det ikkje på motivasjon til å fortære mamma's bløtkake.

Og til slutt, eit ufrivilleg blinkskot som stiller følgjande spørsmål: kven kan blåsa forutan hjelp?

Kosepiene mine!

Vanskeleg å vite kven som er inne og ser på oss, men eg har i alle fall fått beskjed frå ein beundrar at det snart måtte skje noko på bloggen vår! Kva er vel meir naturleg enn nokre blinkskot av mine snille, vakre pie?

Nytt år, nye tonar

Så konsentrert kan ein vere om å lage ein tone på eit gamalt elektrisk orgel. Underteikna har timar med underhaldning og terapi på den krakken, og det såg faktisk ut til at Iben verkeleg nytte dei stundene ho fekk til å spele og trykke på knappar i kjellarstua på Ju.

2009 er historie. Det siste vi fekk oppleve i det gamle året var jul- og nyttårsfeiring saman med kjente og kjære på Øya. Deilig... Hektisk, ja - altfor fort over, ja - men utrulig godt å vere i lag med alle saman, og, ikkje minst, å få servert masse god mat og underhaldning same kor vi var.

2010 har starta litt trått. Januar har gått fort, men sjukdom og feber har plaga oss litt inne i mellom. Ufrivilleg fri frå barnehage, jobb og skule er ikkje populært, så ein kan berre takke for at i alle fall veret har vore upåklageleg. Kald, roleg vinter. Kven hadde vel trudd det om bergensklimaet? Ikkje vi, og ingen bergensarar heller, for såvidt. I tillegg til redusert allmentillstand frå tid til annan har også Iben fått sin første tur til lækjarvakta. Eit ublidt møte med ein vinduskarm (tilpassa lav) på barnehagen gav prinsessa vår eit såpass fælt kutt på hakespissen at stripsing vart anbefalt. Tøffa gret knapt når ho slo seg, og blødde heller ikkje så mykje, men sjølve stripsinga var nok litt småtraumatisk. Pytt, pytt - haka er fin som før og modellkarrieren er redda.

Så gjør vi så når vi baker i by'n...

Adventstida er herleg... Og kva er vel betre enn å innleie ventinga med litt julebakst? Iben var ivrig og konsentrert gjennom både pepperkaker og "julemanna" - og hamna berre i trøbbel eit par gongar for å ete deig(!) Kjevle trakterte ho som ei dreven husmor, men som de ser under var det litt verre med kva som skulle på brettet og kva som skulle kjevlast på nytt.

Sjefsbakar var i år som i fjor mammsen, til trass for, eller kanskje nettopp fordi at vikarlærar pappsen har tilbrakt store deler av hausten på skulekjøkkenet. Gode kaker vart det i alle fall, så då ventar vi berre på heimreise og julefeiring på Øya.

Åpen gard og middagsgjestar

Det vart ein innhaldsrik søndag med matlaging på formiddag, så eit besøk på Øvre Eide gård for deretter servere ball til gjestar frå Bergen by. Iben vart stort sett i godt humør, og ei trassig innstilling til å gå rundt på det store området som garden strengt tatt var, viste seg å vere berettiga: ho har vakse ut av støvlane sine! Så då vart det ein del bering mellom hesteinnhegning, saudebeite og kaninbur. Men pytt sann, kva er vel fedre for om ikkje dei skal kunne bere litt av og til. Ja, ikkje for det - mammsen hjalp også til, men eg prøvde å la ho ta bilda.

Den som ventar...

No trur vi ikkje at det er snakk om tusenar på tusenar av lesarar, men vi har fått vite at det i alle fall er ei bestemor, sikkert to, som er noko indignert over at det har tatt så lang tid å oppdatere bloggen vår. Unnskyldningane kunne vore mange, men det handlar til sjuande sist om trongen til å formidle, og kanskje om motivasjonen til å lage til bilde og evt. video.

Det har skjedd ein del sidan sist. Vi har vore heime på Øya og skifta til vinterdekk. Dette gjorde vi sjølvsagt i haustferien, og nytta samstundes høve til å kose oss saman med familie og venner. Tove har vore enda ein gong i utlendigheit, nærmare bestemt Paris. Berre seks dagars heime-åleine-feist, men vi rakk å sakne ho likevel. Eg har jobba som vikar på same skulen sidan første veka i jobb og det har vore både praktisk og motiverande. Iben kosar seg veldig på barnehagen. Ho er (litt for) snar å vinke "ha det" om morgonen, og det har vore gongar ho har uttrykt misnøye med å bli henta. Litt sårt, men samstundes veldig godt å vite at ho likar seg så godt saman med vaksne og born på barnehagen.

Dagens godbit er, ikkje uventa, av gojenta vår. At ho er ei god blanding av både Grande og Dyb ser dei fleste, men sjeldan er det like tydeleg som i sekvensen under. Tove har ein tendens til å auke volumet litt når ho tar telefonen, underteikna snakkar sjeldan lenge utan at vandringa tek til. Sjå og nyt ;=) Beklager lav kvalitet på lyden, og forsåvidt bilde, men det heile er tatt opp med eit vanleg digitalkamera.

Cup er cup

Vi lar tre brødre som ER brødre fronte dette innlegget, med det som var eit venskapeleg bilde tatt like før dei møttast i blodig alvor på kunstgraset ved Norhordaland Folkehøgskule, Frekhaug. Lars Kristian har i lengre tid (i tillegg til 4. divisjon med Øystese) spelt på eit vennelag starta nettopp ved denne folkehøgskulen - FK Kinsek - og Andreas er med når han har lyst og/eller trengs. Ruben går fotballinja der oppe, og om det var heimefordelen som vart utslagsgivande er vanskeleg å seie, men det var faktisk yngstemann som gjekk seirande ut av brødreduellen, og i tillegg gjekk til topps i turneringa med sitt lag Fotball 1.

Iben ville sjølvsagt vere med på moroa. Vi hadde med leiker - bøtte, spann og vatn(!) - men ho var ivrigast med ball.

Drikkepause er obligatorisk. Når ein skal tilbringe ein heil dag utandørs. må det sterkare saker til enn berre vatn, så det vart ein eple-drue-bringebær drikk frå Tine som svært populært supplement.

Lagbilde av FK Kinsek. Den observante lesar vil legge merke til nok ein godøying i rekkene. Kristian Alnes er også med når det passar, og som ein kuriositet kan det nemnast at heile fem av spelarane kjem frå Sunnmøre.

Vel heime i stuggu var det tid for laurdagskos. Kalkunpølser er ein av mange favorittar for ei lita pie som neppe kan kallast anna enn matglad.